Informacje parafialne

Parafia pw. św. Jana Apostoła i Ewangelisty
85-790 Bydgoszcz, ul. Sikorskiego 8
tel. 52-343-90-90 i 52-343-99-11

Adres elektroniczny:

biuro-parafialne@sw-jan-fordon.pl

Parafialne konto bankowe:

ING Bank Śląski Bydgoszcz,

nr 35 1050 1139 1000 0022 7412 4896

Wszystkim, którzy swoją modlitwą, ofiarowanym cierpieniem, pracą, a także pomocą materialną i dobrym słowem pomagają, by nasz kościół i jego otoczenie stawały się coraz piękniejsze oraz możliwa była na ich terenie działalność duszpasterska - składamy serdeczne: BÓG ZAPŁAĆ!


Kancelaria parafialna

I Komunię i Bierzmowanie przyjmuje się w swojej Parafii (stałego zamieszkania).

Sakrament Małżeństwa w Parafii stałego lub czasowego zamieszkania jednego z narzeczonych.

Kancelaria parafialna jest czynna w poniedziałki i środy od 16.00 do 17.00, w soboty od 11.00 do 12.00 dodatkowo w sprawach pogrzebowych po Mszach Świętych.

Ø      W czasie kolęd tylko w soboty od 11.00 do 12.00, w sprawach pogrzebowych w okresie kolędowym po rannej Mszy Św.

Ø      Narzeczeni po niedzielnej, dopołudniowej Mszy św. ustalają z Księdzem Proboszczem termin pierwszego spotkania.

Msze Św.

Ø       Msze św. w niedziele i święta:
sobota: 18.00, niedziela
: 7.30, 9.00, 10.30, 12.00 z udziałem dzieci (oprócz lipca i sierpnia), 14.00 z udziałem osób niepełnosprawnych (oprócz lipca i sierpnia), 18.00.

Ø      Msze św. w dni powszednie: 8.00, 18.00,  Roraty od poniedziałku do soboty o 6.45.

Ø      W czasie kolędy Msze św. wieczorne w soboty i niedziele o 18.00, a w pozostałe dni o godzinie 15.15.

Ø      Intencje mszalne można zamawiać w biurze parafialnym lub po każdej Mszy św. w zakrystii. Dopełnienia formalności związanych z rezerwacją Mszy Św. należy dokonać najpóźniej 2 tygodnie przed terminem Mszy Świętej.

I Komunia Św.

Ø     I Komunia Św. odbywa się w ostatnią niedzielę kwietnia, chyba, że wypadają w ten dzień Święta Wielkanocne (tak było w roku 2011).

Zgodnie z zarządzeniem Kurii Bydgoskiej nie bedzie I Komunii Świętej w 2014 roku - czyli dzieci, które w roku 2012 rozpoczną naukę w klasie I do Komunii przystąpią w roku 2015.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Ø      w pierwszy piątek miesiąca po wieczornej Mszy Świętej oraz w każdą pierwszą  niedzielę miesiąca między Mszami o godzinie 9.00 a 10.30.

Ø      Wieczysta adoracja (całodzienna) 28 marca, 27 grudnia.

Spowiedź święta

Ø      Zawsze 15 minut przed Mszą św.

Ø      W pierwszy piątek miesiąca o godz. 16.00.

Bierzmowanie

Ø      Udzielane jest młodzieży w III klasie gimnazjum po wcześniejszym przygotowaniu w klasie II i III gimnazjum.
Ø     Kolejne zapisy kandydatów do Bierzmowania z klas II gimnazjum będą miały miejsce 10.09.2013. Podobnie pierwsze spotkanie kandydatów do bierzmowania z klas III gimnazjum, którzy uczestniczyli w przygotowaniu w klasie II odbędzie się 12.09.2013.

NABOŻEŃSTWA

OKRESOWE

  • Roraty g. 6.45 z udziałem dzieci poniedziałek, środa, piątek, w pozostałe dni powszednie dla dorosłych
  • Droga krzyżowa w piątki dla dorosłych po Mszach Świętych, a dla dzieci o 17.00;
  • Gorzkie żale w niedziele o 17.00;
  • Rekolekcje dla dorosłych od Środy Popielcowej
  • Majowe w kościele o 18.30, przy figurze Matki Bożej o 20.30;
  • Czerwcowe o godzinie 18.30;
  • Różaniec w październiku dla dorosłych o 18.30, dla dzieci w poniedziałek, środę i piątek o 17.00;
  • Różaniec za zmarłych w oktawie dnia zadusznego o 18.30;
  • Procesja na cmentarzu w oktawie Uroczystości Wszystkich Świętych o 15.30.

OKOLICZNOŚCIOWE
Co tydzień

  • do Krzyża św. we wtorek o 17.30
  • nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy w środę o 17.30,
    (w czasie kolędy oba te nabożeństwa sprawowane są o godz. 15.00, a w maju, czerwcu
    i październiku w łączności z nabożeństwami okresowymi).
  • Msza Św. zbiorowa w środę o 18.00 ku czci MB Nieustającej Pomocy za żywych, zmarłych i w różnych potrzebach zgłaszanych w zakrystii lub w biurze parafialnym.
  • wymienianki, a po nich godzinki w niedzielę o 7.00.

Co miesiąc

• Nabożeństwo w intencji powołań z udziałem Stowarzyszenia Wspierania Powołań Kapłańskich w pierwszy czwartek miesiąca o godz. 17.00.
• Modlitwy ku czci Matki Bożej Fatimskiej (wynagradzające Niepokalanemu Sercu Najśw. Maryi Panny) w pierwszą sobotę miesiąca Różaniec o 11.30, Msza Św. o godz. 12.00, a po niej nabożeństwo wynagradzające.
• Msza Św. w intencjach Apostolstwa Dobrej Śmierci w II piątek miesiąca o 8.00
• Msza Św., adoracja i spotkanie Ruchu Domowy Kościół w I piątek miesiąca o 18.00
• Msza Św. wdów i wdowców w intencji ich zmarłych współmałżonków w I wtorek miesiąca o 17.00 (z wyłączeniem okresu kolędy i wakacji)
• Msza Św. Żywego Różańca w II środę miesiąca o 8.00.

Chrzty

Ø      W drugą niedzielę miesiąca na Mszy św. o godzinie 10.30.

Ø     Należy zgłosić się najpóźniej tydzień wcześniejw biurze parafialnym z aktem urodzenia dziecka. Nauka przed chrztem dla rodziców i chrzestnychw sobotę o 18.45. Rodzice chrzestni muszą posiadać ze swojej parafii zamieszkania zaświadczenie, że są wierzący i praktykujący oraz potwierdzenie odbycia spowiedzi.


SAKRAMENT CHORYCH
Chorych odwiedza Ksiądz Proboszcz w pierwszy piątek miesiąca z ul. Pielęgniarskiej od 8.30 do 13.00, a z ul. Rybaki i Pielęgniarskiej 8 w sobotę od 8.30 do 12.00, Ksiądz Wikariusz w pierwszą sobotę miesiąca od 8.30 do 12.00, a nadzwyczajni szafarze w niedziele.

POGRZEBY
  • Parafia posiada własny cmentarz. Jego gospodarzem jest p. Grzegorz Antowski, tel. 603 116 049.
  • Godzinę pogrzebu ustalamy najpierw z księdzem (można telefonicznie). Następnie należy osobiście przedstawić akt zgonu i zaświadczenie o przyjętych przez zmarłego w ostatnim czasie sakramentach.
  • Na Mszy św. pogrzebowej wszyscy, którzy mogą, powinni być u Komunii św., dlatego ze spowiedzi korzysta się dzień wcześniej.
  • Postawienie pomnika na cmentarzu wymaga zgody Ks. Proboszcza, którą otrzymuje się w biurze parafialnym po przyniesieniu ze sobą szkicu pomnika w dwóch egzemplarzach (z wymiarami) oraz rachunku wystawionego przez zakład kamieniarski za pomnik i dokumentu z numerem miejsca, na którym pomnik ma zostać postawiony. Dzień i godzinę postawienia pomnika uzgadnia się z p. Grzegorzem Antowskim, tel. 603 116 049.

C
mentarz:       ul. Cechowa

W związku z ograniczoną ilością miejsc na tym niewielkim cmentarzu nie dokonuje się wcześniejszej rezerwacji. Pozostałe wolne miejsca przeznaczone są na bieżące pochówki osób należących do Parafii Św. Jana w Fordonie.

O cmentarzu można więcej znaleźć w Wikipedii klikając na poniższe zdjęcie:


Foto. Wikipedia



Dane parafii

Ø      Liczba mieszkańców 5000.

Ø      Liczba wiernych 4800

Ø      Święto patronalne: 27 grudnia.

Ø      Wieczysta adoracja: 27 marca.

Ø       Księgi metrykalne: ochrzczonych, małżeństw i zmarłych od 1990r.


 


Ulice należące do parafii

2 Października
Altanowa
Armii Ludowej
Bursztynowa
Cechowa
Chełmońskiego
Cierpicka
Kameralna
Komisji Edukacji Narodowej

Kryształowa
Lądowa
Mariampolska
Obrońców Helu
Okulickiego
Ordymacka
Osielska
Pielęgniarska

Piłsudskiego 9 i 11

Przełomowa Roweckiego-Grota
Rybaki
Siemaszkowej
Sikorskiego
Swobodna 14, 16
Zwierzyniecka
Żeromskiego



Duszpasterze:       

Proboszcz:

 Ks. mgr lic. Janusz Tomczak tel. 52 343 90 90

proboszcz@sw-jan-fordon.pl 


ustanowiony jako proboszcz w 2010 roku,


Diecezjalny Duszpasterz Osób Niepełnosprawnych

Diecezji Bydgoskiej


 Wizytator Katechezy (a szczególnie
katechezy specjalnej)

Diecezji Bydgoskiej


Diecezjalny Koordynator Odnowy
w Duchu Świętym

Diecezji Bydgoskiej


Dyrektor Szkoły Nowej Ewangelizacji Diecezji Bydgoskiej


Spowiednik Wyższego Seminarium Duchownego w Bydgoszczy


Członek Kolegium Duszpasterzy Diecezji Bydgoskiej

Moderator Domowego Kościoła Rejonu Fordon
(św. Mateusz, św. Łukasz, św. Mikołaj, św. Jan)




   


 

Wikariusz:

Ks. mgr lic. Dariusz Wesołek

tel. 52 343 99 11

wikariusz@sw-jan-fordon.pl

ustanowiony jako wikariusz w 2010 roku,

Diecezjalny Duszpasterz Osób Głuchych

Diecezji Bydgoskiej


Członek Rady Kapłańskiej

Diecezji Bydgoskiej


Członek Kolegium Duszpasterzy

Diecezji Bydgoskiej


Odpowiedzialny z ramienia Kurii za wszystkie Ruchy i Stowarzyszenia Diecezji Bydgoskiej

 



                                                                          


Patron naszego kościoła i parafii

Święty Jan Apostoł i Ewangelista

Święty Łukasz ewangelista w Dziejach Apostolskich umieszcza Jana zaraz po św. Piotrze. Nie decydowało o tym starszeństwo, bo Jan był najmłodszym uczniem Pana Jezusa. Był jednak - jak podaje Ewangelia wg św. Jana - pierwszym Jego uczniem, a także najbardziej umiłowanym. Najpierw Jan był uczniem św. Jana Chrzciciela. Kiedy zobaczył Jezusa, a Jan powiedział o Nim "Oto Baranek Boży", razem z Andrzejem poszli za Nim. Po tym pierwszym spotkaniu jeszcze nie zostali na stałe z Jezusem. Mateusz, Łukasz i Marek opisuje, jak Pan Jezus spotkał nad Jeziorem Galilejskim Szymona zwanego Piotrem i brata jego Andrzeja, a następnie Jakuba syna Zebedeusza i brata jego Jana i powołał wszystkich czterech. Z tego tekstu dowiadujemy się, że św. Jan był z zawodu rybakiem i bratem Jakuba Starszego. Matką jego była Salome.
Św. Jan był jednym z trzech wybranych uczniów Pana Jezusa. Uczestniczył więc w największych wydarzeniach w Jego życiu. Był świadkiem wskrzeszenia córki Jaira, a także świadkiem przemienienia na górze Tabor i Modlitwy w Ogrójcu. Jan, tak jak i jego brat Jakub, byli nazywani przez Pana Jezusa Synowie Gromu (Boanerges). Święty Jan razem z Piotrem został wyznaczony do przygotowania Ostatniej Wieczerzy, był też tym uczniem, który w czasie Ostatniej Wieczerzy złożył głowę na piersi Pana Jezusa i był jedynym, który towarzyszył Mu podczas śmierci na krzyżu. Jemu to Jezus powierzył swoją Matkę.
W Dziejach Apostolskich widzimy Jana jako nieodłącznego towarzysza św. Piotra. Razem z Piotrem został wtrącony do więzienia.
Po Zesłaniu Ducha Świętego, jak podaje tradycja od roku 69, Jan głosił Ewangelię w Palestynie i Małej Azji. Z Apokalipsy dowiadujemy się, że kierował gminami chrześcijańskimi w Efezie, Smyrnie, Pergamonie, Tiatyrze, Sardes, Filadelfii i Laodycei. Około roku 95, według tradycji, św. Jan został uwięziony. Legenda głosi, że cesarz Domicjan chciał go zgładzić, tak jak innych chrześcijan, jednak kiedy podano mu truciznę, Jan zneutralizował ją znakiem krzyża (na pamiątkę tego zdarzenia podaje się do dziś w wielu kościołach wiernym poświęcone wino do picia, by nie szkodziła im żadna trucizna, ma też służyć utrwalaniu przyjaźni i pokoju między ludźmi - w niektórych okolicach zwyczaj ten nazywa się "miłością Jana"). Wtedy cesarz kazał gotować go we wrzącym oleju (stąd św. Jan bywa nazywany św. Janem w Oleju - do roku 1909 było nawet obchodzone osobne święto ku czci św. Jana w Oleju: 6 maja), ale Jan wyszedł z niego odmłodzony. Wówczas miał Domicjan skazać Jana na wygnanie na wyspę Patmos, gdzie powstała jego Apokalipsa. Kiedy Domicjan umarł, w roku 96, św. Jan mógł powrócić do Efezu, gdzie zmarł śmiercią naturalną.
Do VI wieku znane są wzmianki o grobie w. Jana w Efezie, przy którym działy się cuda. Później jednak Efez podupadł i dziś jest małą wioską turecką. Badania archeologiczne, prowadzone w 1936r. potwierdziły istnienie grobu w Efezie.
Święty Jan przedstawiany jest w ikonografii często tak jak inni ewangeliści z otwartą księgą - w towarzystwie orła (to nawiązanie do wizji proroka Ezechiela i do Apokalipsy - symbol orła, ponieważ teologiczną głębią swojej Ewangelii wzniósł się ponad innych ewangelistów), z kotłem z wrzącą oliwą, z kielichem, z którego wysuwa się wąż (czasem wąż przypomina smoka).
Święty Jan uważany jest za patrona Azji Mniejszej; patrona teologów, urzędników, notariuszy, rzeźbiarzy, malarzy, pisarzy, literatów, księgarzy, drukarzy, introligatorów, wytwórców papieru, właścicieli winnic, rzeźników, siodlarzy, szklarzy, zwierciadlarzy, grawerów, świecarzy i wikliniarzy; patrona przyjaźni; jest wzywany w przypadku zatrucia, poparzenia, choroby nóg i padaczki, w przypadku gradobicia, w modlitwie o dobre zbiory.
Imię Jan pochodzi z hebrajskiego: Johhanan i znaczy "Bóg jest łaskawy" oraz "Jahwe się zmiłował".


 Historia parafii

zieje samego kościoła i parafii są dość krótkie,
ale niezwykłe. Obecna dzielnica Stary Fordon
– była kiedyś samodzielnym miasteczkiem,
gdzie zgodnie żyli katolicy, ewangelicy i Żydzi.
5 sierpnia 1772 roku podpisano w Petersburgu
traktat rozbiorowy, który umożliwił Fryderykowi
II zajęcie części ziem polskich, w tym również
Bydgoszczy i Fordonu. Manifestem z 13 września 1772
roku Fryderyk II wezwał wszystkie stany polskie: duchowieństwo,
szlachtę, mieszczan i chłopów, aby złożyli
hołd poddańczy.
Na miejsce ceremonii wyznaczył Malbork i Inowrocław.
22 maja 1775 roku w Inowrocławiu przedstawiciele
Fordonu złożyli hołd poddańczy Fryderykowi II. Fordon
pozostał pod zaborem pruskim aż do stycznia 1920 roku.
W czasach zaboru pruskiego nastąpił znaczny napływ
ludności niemieckiej. Rozrastała się tym samym gmina
ewangelicka. Już w 1816 roku, na 1757 mieszkańców Fordonu
było 307 ewangelików. Początkowo ewangelicy
fordońscy należeli do gminy w Bydgoszczy, utworzonej
w 1773 roku. Projekt powołania odrębnej gminy w Fordonie
uzyskał poparcie samego króla Fryderyka Wilhelma
III, ale dopiero w 1822 roku utworzono gminę ewangelicką
z siedzibą w Fordonie, do której zaliczono 1896 ewangelików
aż z 36 miejscowości, w tym: Fordonu, Fordonka,
Łoskonia, Suczyna, Siernieczka, Miedzynia, Pałcza, Zofina,
Jarużyna, Gądecza, Trzeciewca, Mariampola, Borówna
i innych. Z gminą fordońską związanych było też 30
miejscowości, położonych po drugiej stronie Wisły, które
w 1855 roku utworzyły oddzielną gminę w Ostromecku.
Tuż przed wybuchem I wojny światowej liczba członków
gminy ewangelików w Fordonie liczyła prawie 3
tysiące. Kościół miejscowy miał charakter unijny (połączenie
kościoła reformowanego z luterańskim). Nadzór
nad nim sprawował Generalny Superintendent Kościoła
Ewangelicko-Unijnego w Poznaniu. Do pastora należał
nadzór pedagogiczny nad szkolnictwem elementarnym
w szkołach na terenie parafii.
Równocześnie z utworzeniem gminy fordońskiej zbudowano
w 1822 roku pastorówkę, będącą równocześnie
siedzibą szkoły ewangelickiej. Taką podwójną funkcję
pełnił ten budynek przez ponad 50 lat.
W celu zaspokojenia potrzeb powiększającej się społeczności
ewangelickiej zbudowano w latach 1872-1892
w Fordonie okazały zbór pod wezwaniem św. Jana (Johannis
– Kirche). Był to budynek w stylu gotyckim, wyposażony
w dwa dzwony z brązu i oryginalne organy
Sauer z Frankfurtu, pozyskane wcześniej za kwotę 4 tys.
marek. Na budowę kościoła gmina fordońska uzyskała
pożyczkę w wysokości 21 tys. marek, która została w
1886 r. częściowo pokryta przez skarb państwa. Główna
bryła kościoła została oddana wiernym w 1879 roku. Poświęcenie
kościoła nastąpiło 27 listopada 1879 roku. Na
przestrzeni kolejnych lat dobudowano wieżę i zakrystię;
oddane do użytku wiernych 20 stycznia 1892 roku.
Nadeszła I wojna światowa. Od 1915 roku do powiatu
i Fordonu zaczęły napływać z frontu pierwsze transporty
rannych. Pod koniec 1915 roku powstał w Fordonie
Związek Opieki nad Wdowami i Sierotami. W jego
składzie znalazł się też m.in. pastor Hans Diestelkamp.
Celem związku było niesienie pomocy rannym i wdowom
poległych. Wybuch rewolucji 1918 roku w Niemczech
doprowadził do zakończenia I wojny światowej.
Gmina ewangelicka działała, ale ewangelików w czasie
I wojny światowej było mniej niż 300. Więcej przybyło
pod koniec wojny w latach 1918-1920. Należy dodać,
że w 1920 roku – na 2504 mieszkańców Fordonu było
już 1155 Niemców; którzy byli w większości wyznania
ewangelickiego. W 1922 r. gmina ewangelicka liczyła 750
członków.
Kościół ewangelicko-unijny odgrywał w okresie
międzywojennym ważną rolę w życiu mniejszości niemieckiej
w Fordonie. Po wyjeździe pastora Hansa Diestelkampa
od grudnia 1920 roku aż do 1945 roku powinności
pastora pełnił Otto Rutzen.
W pierwszy dzień Adwentu 1929 roku kościół ewangelicki
świętował 50-lecie swego istnienia. Na tę okoliczność
kościół został gruntownie wyremontowany;
sprowadzono też nowe dzwony. W uroczystości gościem
honorowym był ówczesny burmistrz Fordonu – Wacław
Wawrzyniak.
W okresie międzywojennym działalność charytatywną
i opiekuńczą gminy ewangelickiej wspierały organizacje
kobiece; jednej z nich przewodniczyła też żona
pastora Gertruda Rutzen.
II wojna światowa 1939-1945 zaznaczyła się dla Fordonu
tragiczną sławą przez wymordowanie na skraju szybowiska,
w tzw. Dolinie Śmierci setek ludzi.
Początek planowej akcji eksterminacyjnej polskich przywódców
i inteligencji stanowiły wydarzenia z dnia 2 października
1939 roku, kiedy to pod murami kościoła św.
Mikołaja zginęło od kul Selbstschutzu 8 mieszkańców
Fordonu na czele z burmistrzem miasta Wacławem Wawrzyniakiem.
Pochowani zostali we wspólnej mogile, znajdującej
się obecnie na cmentarzu naszej parafii św. Jana
przy ul. Cechowej.
Kościół służył Ewangelikom do 1945 roku, kiedy to
niemieccy członkowie gminy zostali niemal w całości
wysiedleni do NRD, pozostali członkowie gminy ewangelickiej
przenieśli się do Bydgoszczy, gdzie była większa
gmina, a budynek kościoła w stanie poważnej dewastacji
został przejęty przez Urząd Miejski, służąc czasowo
jako magazyn.
Kościół początkowo służył jako magazyn zboża, a w latach 50-tych rozpoczęto magazynowanie odzieży ochronnej. Sytuacja ta trwała do roku 1980. Został też zlikwidowany cmentarz ewangelicki.
Z kościoła ewangelickiego zostały przeniesione
do św. Mikołaja dzwony i organy.
W roku 1973 roku Fordon utracił prawa osobnego
miasta; został przyłączony do Bydgoszczy jako jej
dzielnica. W sytuacji pozostawionego kościoła ewangelickiego
nic się nie zmieniło.
Dopiero w 1976 r. ówczesny proboszcz parafii św. Mikołaja
ks. Stanisław Grunt rozpoczął starania o odzyskanie
budynku kościoła poewangelickiego i przywrócenie
mu pierwotnych funkcji sakralnych. Po siedmiu latach
starań w 1983 r. otrzymał zgodę na adaptację kościoła
poewangelickiego jako Domu Bożego, podpisaną przez
wiceprezesa Rady Ministrów Zenona Komendera. Kościół
poewangelicki przeszedł na własność parafii św.
Mikołaja.
Był bardzo zdewastowany; musiano dokonać kapitalnego
remontu, który trwał 2 lata.
27 grudnia 1985 roku biskup chełmiński ks. Marian Przykucki
poświęcił wyremontowany kościół, który otrzymał
wezwanie św. Jana Apostoła i Ewangelisty. Kościół
oddano pod opiekę duszpasterstwu akademickiemu
„Emaus”.
W 1990 roku nastąpiła zmiana proboszcza w kościele
św. Mikołaja. Ks. prałat Stanisław Grunt został powołany
do Pelplina jako główny dyrektor ekonomiczny
diecezji pelplińskiej, a na jego miejscu mianowano
proboszczem parafii św. Mikołaja ks. Romana Bulińskiego.
Parafia św. Mikołaja znacznie się już rozrosła i
nie mogła pomieścić wszystkich parafian. Przychylając
się do sugestii nowego proboszcza o utworzeniu nowej
parafii z części dzielnicy Stary Fordon – decyzją biskupa
wydzielono nową parafię, której oddano istniejący kościół
akademicki. Było to 1 lipca 1990 roku. Pierwszym
proboszczem został ks. Stanisław Pozorski. Parafia przejęła
też stary cmentarz przy ul. Cechowej, który stał się
cmentarzem grzebalnym.
Ks. St. Pozorski sprawował swoją funkcję dwa lata
1990-1992. W tym czasie kościół pozyskał dwa obrazy:
Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Jana Apostoła
i Ewangelisty, namalowane przez fordońskiego artystę-
-plastyka p. Władysława Burchardta. Na starym cmentarzu
utworzono też lapidarium, w którym zostały zgromadzone
najstarsze, zabytkowe pomniki.
15 listopada 1992 r. parafia otrzymała nowego proboszcza,
którym został ks. Przemysław Książek.
Kierował parafią do stycznia 2003 roku. W czasie
jego kierownictwa parafią nastąpiło gruntowne wymalowanie
kościoła; została założona nowa posadzka, pod
którą umieszczono ogrzewanie. W 1995 roku na wieży
kościoła zawisły nowe dzwony, które otrzymały imiona:
Maryja, Jan Apostoł i Tomasz Apostoł. Poświecenia
dokonał biskup ks. Bogdan Wojtuś. Został także zmieniony
wystrój prezbiterium: przybyło nowe tabernakulum,
granitowy ołtarz i ambonki. Uroczysta konsekracja
odbyła się w grudniu 2000 r. Dokonał jej metropolita
gnieźnieński ks. arcybiskup Henryk Muszyński. Dzięki
staraniom ks. P. Książka odzyskano dawną „pastorówkę”,
która pełniła przez wiele lat różne funkcje. Ks. P. Książek
przystosował zaniedbany budynek do zamieszkania.
Urządzono tam też biuro parafialne i salkę do spotkań
dla wielu organizacji i zrzeszeń, działających w parafii.
Za czasów pełnienia funkcji proboszcza zarówno kościół
jak i stary cmentarz przy ul. Cechowej uzyskały w 1996
r. status zabytków. Zmieniło się też otoczenie kościoła.
12 stycznia 2003 roku nastąpiła ponowna zmiana
na stanowisku proboszcza. Został nim ks. Andrzej Jasiński,
który kierował parafią do 20 czerwca 2010 r. W tym
czasie została wyremontowana wieża kościoła; remont
zakończono w 2004 r. Kościół został też na nowo wymalowany.
W domu parafialnym (czyli dawnej „pastorówce”)
wymieniono okna, a na cmentarzu zostały położone
chodniki z kostki. Postawiony także został nowy
krzyż misyjny.
W 2010 roku nastąpiła kolejna, trzecia już zmiana
proboszcza. Został nim ks. Janusz Tomczak. Jako Diecezjalny
Duszpasterz Osób Niepełnosprawnych nowy
Proboszcz zadbał o pewne usprawnienia. Postała tzw.
„pętla indukcyjna dla osób z aparatami słuchowymi”
(jedyna w Bydgoszczy) Ks. Janusz Tomczak postarał się
też o fundusze, które pomogły na gruntowne odnowienie
wnętrza Kościoła w latach 2012-2013, pod czujnym
okiem konserwatora zabytków,. Przy bocznym wejściu
do kościoła został też wybudowany podjazd dla wiernych
na wózkach i toaleta.
Przeprowadzono także gruntowny remont zabytkowej
„pastorówki”, która pełni obecnie rolę plebanii. Tam
też znajduje się sala spotkań wszystkich Stowarzyszeń i
Organizacji Religijnych parafii.
Życzymy Parafianom i Sympatykom Parafii wzrostu
duchowego, a byłym i obecnym Duszpasterzom Bożego
błogosławieństwa oraz wszelkiej pomocy ze strony
Parafian i Sympatyków, a także władz miasta Bydgoszczy.
Anno Domini 2013



Przez dwa lata trwał kapitalny remont budynku kościoła. Dnia 27 grudnia 1985 roku ks. bp Marian Przykucki dokonał poświęcenia tej świątyni. przeznaczając ją dla - duszpasterstwa młodzieży akademickiej miejscowego ośrodka „Emaus”. Rzeczywiście kościół stał się żywym ośrodkiem duszpasterstwa akademickiego. W lutym 1993 roku kościół otrzymał metalowe tabernakulum, nowe kielichy i puszki oraz bieliznę kościelną a wkrótce potem wymalowano cały kościół z chórami z wyjątkiem sufitu. Zmieniono wystrój prezbiterium, które otrzymało duży drewniany krzyż, a usunięto imitację drzwi.




W grudniu 1993 roku otrzymał nowe ławki, a w czerwcu 1995 roku nowe konfesjonały. Autorką oryginalnych projektów tego umeblowania jest artystka plastyk Halina Krzemkowska z Bydgoszczy, przy współpracy swego męża Włodzimierza. Zamysł konfesjonałów był taki, aby ich forma była godna miejsca sprawowania sakramentu, nie kojarzyła się wyłącznie z meblem, a funkcja sprzyjała intymności związanej nieodłącznie z tym sakramentem. Ci sami artyści zaprojektowali wystrój prezbiterium. Między innymi postanowiono wyłożyć je zielonym marmurem, który harmonizowałby z biało-złoto-brązowym wnętrzem lipcu 1995 roku zawieszono na wieży trzy dzwony wykonane w ludwisarni braci Kruszyńskich z Węgrowa, o wadze 450, 250 i 170 kg i imionach: Maryja, Jan Apostoł i Tomasz Apostoł. Dzwony poświęcił 24 czerwca 1995 roku podczas wizytacji kanonicznej ks. bp Bogdan Wojtuś.

Zakupiono zielony grecki marmur do prezbiterium. Parafialna Rada Duszpasterska podsunęła pomysł, aby przed położeniem marmuru pomyśleć o ogrzewaniu kościoła. Po wysłuchaniu wielu specjalistów, postanowiono przygotować się do położona ogrzewania elektrycznego posadzkowego w całym kościele. Zakupiono włoskie płyty gresowe. Tak więc razem z posadzką na przełomie 1995 i 96 roku kościół otrzymał ogrzewanie posadzkowe wykonane społecznie przez samych wiernych, a jesienią wyłożono po północnej stronie kościoła przejście z płyt chodnikowych, aby ożywić otoczenie i umożliwić procesje dookoła kościoła. Resztę chodnika ułożono latem 1998 roku. Decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 1 kwietnia 1996 roku kościół został wpisany do rejestru zabytków jako dobro kultury. Jesienią 1996 roku ufundowano nowe włoskie 36-cio głosowe organy kościelne firmy Viscount (elektronowe).



W kościele wiszą dwa obrazy: Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Jana, patrona kościoła, spoczywającego na piersiach Pana Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy. Autorem obydwu obrazów oraz obrazów stacji Drogi Krzyżowej jest parafianin,
artysta plastyk Władysław Burchardt. W maju 1999 roku kościół otrzymał nowy marmurowo-granitowy ołtarz, a jesienią granitową ambonkę, które zastąpiły dotychczasowe drewniane. Rok 2001 rozpoczął się pechowo. Kościół i biuro parafialne zostały okradzione. Ukradziono i zniszczono, między innymi, dwie stylowe latarnie. Dzięki ludzkiej ofiarności, życzliwości i zaufaniu zaczęto odnotowywać również znaczne osiągnięcia.

W czerwcu gruntownie wyremontowano ogrodzenie kościoła, a na początku sierpnia kościół otrzymał piękną zewnętrzną iluminację. Również wtedy prezbiterium otrzymało nowe, bardziej dostosowane do wystroju kościoła pancerne tabernakulum w granitowo-marmurowej obudowie. Jego nowe usytuowanie poprawiło znacznie funkcjonalność. Fundatorami byli rodzice dzieci pierwszo-komunijnych, Stowarzyszenie Wspierania powołań Kapłańskich, Matki Różańcowe i parafia.

W ostatnich latach dokonano: remontu wieży (2004), wymiany więźby dachowej i dachówki, wymiany orynnowania, instalacji odgromowej (2008-2010), odnowiono parkan wokół kościoła (09.2010), poddano renowacji drzwi wejściowe (troje wejścia głównego oraz po jednym wejścia bocznego i zakrystii - 10.2010), założono witrażowe naświetla ponad drzwiami wejściowymi (11.2010) wykonano remont zakrystii i założono w niej ogrzewanie posadzkowe (11.2010), wymieniono  kompletnie instalację nagłaśniającą wewnątrz i na zewnątrz kościoła, zamontowano pętlę indukcyjną dla osób posługujących się aparatami słuchowymi (12.2010).




Równocześnie decyzją Księdza Biskupa Jana Tyrawy troską objęto osoby z niepełnosprawnością umiejscawiając  w naszej Parafii Diecezjalne Duszpasterstwo Osób Niepełnosprawnych (6.2010). Na mocy tej decyzji przeniesiono do Parafii Wspólnotę Ruchu Wiara i Światło (08.2010), utworzono Punkt Konsultacyjny Osób z Niepełnosprawnością (09.2010), przeniesiono do Parafii Duszpasterstwo Osób Niesłyszących wprowadzając specjalną Mszę Świętą dla osób niepełnosprawnych z tłumaczeniem na język migowy (09.2010), powołano do istnienia Duszpasterstwo Osób Niepełnosprawnych Ruchowo (10.2010). Troską duszpasterzy stało się uczynienie Parafii Przyjaznej dla Parafian i jej Sympatyków.

Nasze prace remontowe trwają od dłuższego czasu, bo przygotowywaliśmy się do malowania od prawie dwóch lat. Dlatego podsumowując ten czas można powiedzieć, że udało się nam pod bacznym okiem konserwatora zabytków:

- usunąć panele przysłaniające okna na końcu naw bocznych

- usunąć luźne części tynków

- odkuć uzupełnienia gipsowe po zakładaniu różnych instalacji

- oczyścić listwy profilowane (sztukaterię), uzupełnić braki i wykonać brakujące listwy za ołtarzem

- usunąć stare warstwy farb emulsyjnych i olejnych

- poddać oczyszczeniu elementy granitowe podtrzymujące konstrukcję empor (czyli balkonów i chóru) metodą gumkowania

- uzupełnić brakujące tynki

- poddać odgrzybieniu część ścian

- zagruntować ściany poddawane renowacji

- przetrzeć całość powierzchni zaprawą wapienno-piaskową

- pomalować ściany specjalnymi farbami mineralnymi („oddychającymi”) w kolorach wynikających z przeprowadzonych badań warstw farby na ścianach, które uzupełniono o ornament obecny w kościołach gotyckich

- założyć złocenia na paskach ciągnionych.

Równocześnie dokonano szeregu prac towarzyszących, a koniecznych przed malowaniem jak:

- założono nowe drzwi pomiędzy zakrystią a kościołem

- założono nowe kinkiety w nawie głównej i w prezbiterium oraz wieczną lampkę

- zamontowano nowy ekran i rzutnik do wyświe-tlania pieśni, sterowany komputerowo drogą radiową przez p. Organistę.Bóg zapłać za wszelkie wsparcie – modlitwą, cierpieniem, ofiarną pracą i finansami. Cieszy wspólne dzieło na Bożą chwałę. Niech będzie Pan Bóg uwielbiony w tym, co prowadzi do Niego i pomaga się z Nim spotkać!

Trwają jeszcze prace przy skrobaniu klatek schodowych prowadzących na chór. Na ten rok będzie to już koniec. W przyszłym roku wszystko będzie uzależnione od finansów parafialnychi unijnych, o które wystąpiliśmy – odpowiedź na wniosek otrzymamy za kilka miesięcy. Prosimy bardzo o modlitwę w tej intencji. Chcielibyśmy w przyszłym roku dokończyć prace pod empora-mi i na bocznych emporach, na klatkach schodowych i w kruchtach. Mamy nadzieję także na pod-jęcie prac przy krzyżu w prezbiterium. Jeszcze raz Bóg zapłać za pomoc i za cierpliwość związaną z różnego rodzaju niedogodnościami.

ks. Proboszcz